Was de gouden eeuw van de jaren 90 zwarte sitcoms eigenlijk gouden?

Dit stuk maakt deel uit van een franchise genaamd ' Issa throwback ' waar we de gouden eeuw van zwarte tv vieren. Van de beste sitcoms uit de jaren 90 tot Disney Channel Classics Het is tijd om terug te afstemmen op de shows die onze identiteit hebben gevormd.

Zolang ik me kan herinneren, heb ik het gezet '90s zwarte sitcoms op een voetstuk. Als iemand naar me toe stapte met een negatieve mening over een van mijn favoriete klassiekers, heb ik het genomen erg Persoonlijk en maakte er een punt van om hen te geven over hun impact. Omdat eerlijk gezegd deze shows mijn raam waren voor zwarte vreugde. De verse prins van Bel-Air Martin En Familie -zaken zijn er maar een paar die me kakelden als ik een pick-up nodig had. Om nog maar te zwijgen van mijn ongezonde obsessie met bepaalde karakters. (Was ik de enige die een geheime verliefdheid op Stefan Urquelle koesterde?)

Ondanks mijn liefde voor deze iconische shows is er een bepaalde vraag die me zeurt dankzij een recente discussie met een vriend. Terwijl we spraken over de opkomst en (plotselinge) val van deze zwarte shows na het nieuwe millennium, overwoog ik enkele van mijn favoriete hedendaagse shows als Abbott Elementary En Zwartachtig - beide hiervan de zwarte ervaring op een meer realistische en boeiende manier weergeven - en hoe goed ze echt zijn. Ik kon het niet helpen, maar vraag me af waarom deed De Gouden Eeuw van Black TV uit de jaren 90 komt ten einde? Was de wereld er gewoon niet klaar voor? Of werden deze shows daadwerkelijk genixed omdat ze niet zo goed waren als ik me herinner?

De gedachte alleen liet me onrustig ... Ik bedoel, kon nostalgie echt mijn oordeel hebben vertroebeld Dat veel?

Ik ben enthousiast om dit te bereiken, ik heb een beetje graafd om de echte reden te vinden dat deze klassiekers plotseling vielen. Per The New York Times Van 1997 tot 2001 daalde het aantal zwarte sitcoms op tv in de VS van 15 naar 6 - en helaas had het veel te maken met afnemende kijkers en beoordelingen.

In zijn artikel in 2001 schreef Robert F. Moss dat adverteerders hunkeren naar het grootste meest welvarende publiek dat ze kunnen krijgen - in de praktijk een overwegend blank publiek. Terwijl de doorbraak Norman Lear laat zien van de jaren '70 ( Sanford en zoon goede tijden de Jeffersons ) trok een grote multiraciale aanhang op en in de jaren 1980 The Cosby Show De regeerde de zwarte sitcoms van vandaag zijn niet in staat geweest om de crossover -status te bereiken.

Hij voegde eraan toe De Parkers Momenteel heeft de hoogst gewaardeerde Afro-Amerikaanse show een kijkers van ongeveer 5 miljoen (voornamelijk in zwarte huizen) minder dan de helft van de cijfers gepost door Dharma en Greg .

Dus het blijkt dat zelfs de meest populaire zwarte sitcoms niet konden concurreren met meer reguliere shows dankzij het hebben van een kleinere doelgroepen. Maar dit was niet de enige reden. Dr. Robin R. betekent Coleman Vice President en Associate Provost voor diversiteit en inclusie aan de Northwestern University verteld Refinery29 Dat it also had a lot to do with networks attempting to profit off of Black content without paying much attention to the quality of these shows. (Uh-oh here came Dat nagging feeling again…)

Na het succes van The Cosby Show Dat bracht een vrij divers publiek binnen de jaren 90 zagen een instroom van nieuwe zwarte sitcoms die probeerden zowel zwarte als niet-zwarte kijkers aan te spreken. Coleman zei: 'In de jaren 90 wilden leidinggevenden profiteren van het jonge blanke publiek dat afstemde op The Cosby Show . Ze dachten: 'Hé, laten we deze jonge kijkers met besteedbaar inkomen krijgen om af te stemmen De verse prins van Bel-Air ! '

Hoe meer zwarte sitcoms echter werden geïntroduceerd, hoe meer de kwaliteit leek te dalen. In plaats van zwarte komedies te introduceren met substantie die diepere onderwerpen netwerken waren aangepakt, bleven meer campy zwarte sitcoms uitbrengen zoals Vooravond En Homeboys in de ruimte Dat voelde meer als wanhopige pogingen om een ​​succesvol bedrijfsmodel te imiteren.

Coleman zei: 'Het ging meer om kwantiteit dan kwaliteit in een poging voor [netwerken] om te verzilveren en geld te verdienen. Natuurlijk, zodra de trend is afgebroken, hebben ze de zwarte shows verlaten en het is meer dan een decennium geleden dat we zoiets hebben gezien. '

Nu om eerlijk te zijn, niet alle Van deze sitcoms waren komedies op oppervlakte-niveau die de rommeliger delen van de zwarte ervaring filterden. Er was natuurlijk Een andere wereld die kijkers een voorproefje van het Griekse leven gaf op een historisch zwarte universiteit, onderzocht controversiële onderwerpen en introduceerde gelaagde personages zoals de fantastische Whitley Gilbert. Toen was er Leven single die sprak tot de waarde van het onderhouden van diepe en zinvolle vriendschappen als een zwarte jonge volwassene.

Deze voorbeelden terzijde toen ik hierin bleef graven, kon ik het niet helpen, maar een beetje defensief worden over mijn favoriete luchtige klassiekers. (Denken: The Wayans Bros. The Jamie Foxx Show Smart Guy En Martin. ) Natuurlijk waren veel van hen niet noodzakelijk de meest genuanceerde of gelaagde. Zelfs schrijver Kyle Hiller argumenteerde in de zijne artikel voor Plakken Dat De verse prins van Bel-Air— Een groot succes voor NBC - was min of meer een boilerplate van The Cosby Show voor een jonger publiek van een netwerk wanhopig op zoek naar een hit.

Maar genuanceerd of niet, deze sitcoms hielpen vandaag de weg vrij te maken voor nogal wat komedies op tv en ze leverden echte lach-uit-hardop momenten-of het nu de aanblik was Pam stoten gooien naar een wild dier aan Martin of Jamie gaat naar belachelijke moeite om fancy op te winnen De Jamie Foxx -show . Moet deze trailblazingskwaliteit niet alleen voldoende zijn om ze te schilderen als onderdeel van iets meer gouden? Er lijkt vandaag niets zoals deze shows op televisie - maar misschien is dat OK. Hoezeer ik ook denk dat de meeste van hen vandaag zouden standhouden, misschien is dat naast het punt.

Zoals bij elke andere genre comedy tv is geëvolueerd. Eén blik op de meest succesvolle sitcoms van vandaag zal je vertellen dat er minder nadruk is op slapstick humor en meer op realistische doordachte verhaallijnen die kijkers uitdagen En Maak ze aan het lachen. De meest succesvolle comedy-shows bevatten multidimensionale personages verkennen bizarre concepten en vervagen zelfs de lijnen tussen komedie en andere genres, of het nu drama thriller mysterie of sci-fi is. Maar het belangrijkste is dat deze shows iets nieuws op tafel brengen in tegenstelling tot het aanbieden van formule verhaallijnen die een beetje te vertrouwd aanvoelen.

Een opvallend voorbeeld is de briljante sitcom van ABC Zwartachtig —the first Black comedy to air on network television in over five years. In the show creator Kenya Barris offered a refreshing take on the Black experience in America as seen through the lens of a dysfunctional upper-middle-class Black family. Dre insists on lecturing his kids about Black history to remind them of their roots and Bow shares countless awkward moments with her kids as she tries to connect with them. Meanwhile the jokes and references are seriously funny and always timely—and not every episode concludes with a neatly polished moral of the story.

Nog een geweldig voorbeeld? Issa Rae's Onzeker die volgt op twee zwarte vrouwelijke beste vrienden terwijl ze door hun navigeren ( erg ingewikkeld) Persoonlijke relaties en carrières. In dit geval kregen fans de wereld te zien door de ogen van Issa die bekend staan ​​om haar rappingvaardigheden en onhandigheid op het volgende niveau en code-switching Pro Molly die nooit een pauze in de datingwereld kon nemen. De serie onderzocht verschillende belangrijke thema's, van giftige mannelijkheid tot gentrificatie, terwijl ze humor in evenwicht brengen met het meest intense drama (laat ons niet beginnen met het gevecht van Issa en Molly). De serie was baanbrekend op de manier waarop het imperfectie omarmde en de stemmen van zwarte vrouwen versterkte.

Moet dit zeggen dat de gouden eeuw uit de jaren 90 van zwarte sitcoms toch niet zo goud was? Nou ja en nee. I zullen Stel dat nostalgie een grote rol speelt als het gaat om hoe ik deze klassiekers vandaag zie en het was ongelooflijk om te zien dat deze televisienetwerken vooruitgang boeken in termen van representatie. Veel van deze shows voelden echter als herinterpretaties van dezelfde formule - en gegeven hoe zoveel van hen in een korte tijdsspanne werden geannuleerd, het duurde niet lang voordat de kijkers zouden aanslaan.

Gelukkig zijn we echter in de gouden eeuw van streaming, wat meer binge-waardige diverse inhoud betekent die zwarte verhalen benadrukt. Stephanie Troutman Robbins een geleerde aan de Universiteit van Arizona uitgelegd in een interview Met de instroom van kabelnetwerken en digitale platforms zoals Netflix zijn er meer mogelijkheden voor mensen om met verschillende en complexere verhalen over de zwarte ervaring en voor zwarte mensen een weerspiegeling van zichzelf en hun gemeenschappen op tv te vinden.

De geleerde heeft zelfs aangeraakt hoe de afbeelding van zwarte mensen op het scherm is geëvolueerd. Robbins vervolgden dat we meer van het zeer rijke landschap van zwartheid in de Verenigde Staten zien inclusief variaties volgens de sociaaleconomische status van seksualiteit en geografische locatie - zien lijken zoals De chi Gemaakt door Lena Waithe en Onzeker gemaakt door Issa Rae en zelfs Pose waar familie wordt gedefinieerd als 'gekozen' in plaats van puur biologische en specifieke zwarte gemeenschappen, waaronder de LGBTQ -gemeenschap, zijn gecentreerd.

Wetende dat er zoveel meer meeslepende zwarte shows zijn die verder gaan dan humor uit de jaren 90, is absoluut iets dat het waard is om te vieren, wat nu de vraag oproept: zijn we verder gegaan naar de Nieuw Gouden Eeuw van zwarte komedieshows? Het lijkt er zeker zo uit dat de toename van meer intense en tot nadenken stemmende dramedies zoals Onzeker Netflix's Beste blanke mensen En FX's Atlanta . Abbott Elementary En Netflix's De upshaws .

Maar hier is het ding: een deel van mij zal altijd worden aangetrokken door de eigenzinnige gezinsvriendelijke zwarte sitcom-het maakt niet uit hoe voorspelbaar. Dus ja, ik zal elke aflevering van bekijken Abbott Elementary . Maar zal ik ook blijven kijken hoe Shawn en zijn dimwitted broer struikelen in rommelige situaties De Wayans Bros ? Je wedt.