Waarom ‘wrede bedoelingen’ 20 jaar later diep problematisch is

Het was een regenachtige vrijdagavond toen mijn man en ik krulden om de Teenage Sex Ravot in 1999 te bekijken Wrede bedoelingen . Vintage Sarah Michelle Gellar . Reese en Ryan terug toen ze nog een item waren. Selma Blair voordat ze de go-to heksy brunette was. En het hele ding was gebaseerd op een 18e-eeuwse Franse roman. Waar moet je niet van houden?

Veel ... het blijkt. Zie terwijl de klassiekers van de middelbare school de jaren 90 zoals Zonder idee En Romy en Michele zijn in de loop van de tijd zelfs beter verouderd-en bewezen paragons van feministisch-leunende rom-coms-dit is wild problematisch. Zoals hoe was het ooit sociaal acceptabel?

In het geval dat je de film de laatste tijd nog niet hebt gezien - wat je zou moeten omwille van de pure horror - laat me je geheugen opfrissen in de nasleep van het 20 -jarig jubileum.

Allereerst is er de incest

In het land van Manhattan's elite Kathryn Merteuil wordt gepresenteerd als een soort Blair Waldorf ontmoet Machiavelli. Het centrale probleem dat we moeten kopen is dat haar klasgenoot Cecile (Blair) per ongeluk haar ex-vriendje Reynolds heeft gestolen. Kathryn komt vervolgens uit een plan om haar stiefbroer Sebastian (Phillippe) te overtuigen om Cecile te verleiden en haar naam te verpesten.

Maar hij is al bezig Annette (Witherspoon) te proberen het paradigma van kuisheid en deugd die zichzelf redt voor het huwelijk. Er wordt dus een inzet gemaakt: als Sebastian de deal niet kan sluiten met Annette Kathryn, krijgt de sleutels van zijn geliefde vintage Jaguar. Als hij de overwinning is, dan komt hij bij Slaap met Kathryn -Zijn. Stap. Zus. Nu is ze niet zijn zus van bloed, maar omwille van dit argument (en de meeste anderen) ga ik dit categoriseren als incest. En prostitutie. Het zijn grove jongens en dat Gorg Antique Four-Post-bed niet minder vies maakt.

En casual racisme

Met de weddenschap begint het morele wrak. In een poging informatie te krijgen over Annette Sebastian overtuigt zijn vriend Blaine Tuttle (Joshua Jackson) om te rotzooien met haar gesloten homo-ex-vriendje en het te filmen en hem vervolgens chanteert. Dan verhoogt Kathryn de ante door wat te gooien overduidelijk racistische opmerkingen over Cecile's muziekleraar Ronald Clifford (Sean Patrick Thomas).

Wanneer Kathryn ontdekt dat Cecile en Ronald van elkaar houden, vertelt ze Cecile naar mij. Je moeder mag het nooit weten. Nooit vanwege zijn race. Dan draait ze zich om en informeert Cecile's moeder over de wederzijdse verliefdheid en waarschuwt dat het haar reputatie in Oakwood zou kunnen vernietigen.

Afgezien van het aanstootgevend zijn, is dit gewoon luie scriptschrijven. De schrijvers hadden een andere reden voor Kathryn kunnen gebruiken om Cecile en Ronald af te breken, afgezien van ras. A overhandig .

De film leeuwen ‘No-Means-Yes’

Sebastian lokt de jonge naïeve Cecile naar zijn landhuis onder de pretentie om haar een brief van Ronald te geven. Hij dan dwingt zich op Cecile En performs oral sex on her. Oh En when Cecile tells Kathryn she feels uncomfortable with what transpired Katherine schaamt haar in stilte En suggests she get as much experience as possible so she can please Ronald in bed. A woman telling another woman to ignore her own sexual boundaries for the sake of a man? Holy reduced agency Batman!

Maar de seksuele manipulatie van Sebastian stopt daar niet. In plaats daarvan gaat hij verder met het vormen van zichzelf in het soort man dat Annette geïnteresseerd zou zijn om haar te overtuigen om van hem te houden en neemt dan haar maagdelijkheid. Dan vanwege het absurde morele kompas dat hier speelt, moeten we denken dat het goed is omdat hij zich realiseert dat nadat hij haar hart heeft gebroken dat hij echt van haar houdt.

En oh zoveel seks-shaming

Uiteindelijk wordt Sebastian opgehouden als een zondebok en sterft letterlijk voor/vanwege zijn liefde. Annette leest zijn dagboek dat Kathryn optelt als een potentiële sociopaat en deelt het met de menigte mensen bij het monument van Sebastian.

De inzendingen van Sebastian wijzen op Kathryn's boulimia cola -probleem en dalliances met veel mannen. Voor de doeleinden van plot is dit cathartisch en roept het aan de verschillende argumenten van Kathryn tegen seksschamen in de hele film. En toch, terwijl iedereen zich omdraait om naar Kathryn te kijken met walging, kon ik alleen maar bedenken Echt? Kathryn's Hyper-seksualiteit en precaire geestelijke gezondheid is wat haar een sociale outcast maakt ? Hoe zit het met haar mishandeling en manipulatie van letterlijk iedereen om haar heen? Hoe zit het met haar racisme? Hoe zit het met het duwen van andere vrouwen in seksueel gecompromitteerde posities?

Ik beschouw mezelf niet als een Pollyanna -moralist en ik erken dat we films moeten bekijken in de context van de wereld waarin ze zijn gemaakt. Maar ik weiger te geloven dat 1999 zo'n achterwaartse tijd was dat we blindelings lachten met het beschuldigen van slachtoffer en seksueel geweld.

Dit is tenslotte het tijdperk dat ons Cher Horowitz Buffy Summers en Elle Woods heeft gebracht - goed dat we het beter zouden kunnen doen.