Deze gloednieuwe Andra-dagfilm is zo goed dat het een Oscar verdient: 5 van de 5 sterren

Tonen vergiffenis is Echt moeilijk. Het is alsof je de slechterik vrij maakt met nul gevolgen terwijl je vastzit aan de pijn die ze hebben toegebracht ... wat eerlijk is zuigt. Maar tegelijk geestelijke gezondheid - en niemand krijgt dit meer dan de hedendaagse schilder Titus Kaphar .

In zijn briljante regiedebuut Vergeving vertonen (Momenteel in theaters) Kaphar pakt inspiratie uit zijn persoonlijke worstelingen en vertelt het verhaal van Tarrell (André Holland) een extreem getalenteerde jonge schilder met een mooi gezin en een veelbelovende toekomst. Maar een verrassingsbezoek van de zijne vervreemde vader Gooi hem uit balans en dwingt hem om in het reine te komen met een donker verleden dat hem blijft achtervolgen.

Het vertellen van verhalen is fantastisch. Het aanbevolen kunstwerk is fantastisch en de uitvoeringen zijn solide, maar ik was vooral onder de indruk van Kaphar's rauwe en eerlijke afbeelding van Familie disfunctie Verdriet en trauma. Blijf lezen om te zien waarom deze briljante film erkenning van de Academie verdient.

1. Het verkent zorgvuldig generatietrauma

Slechts een paar weken geleden tijdens een persevenement voor haar film Laat nooit los Ik hoorde Halle Berry deze woorden zeggen: 'We gieten wat spullen en dan morsen we andere dingen. Ik heb veel morsen en ik heb mijn hele leven doorgebracht om met die morsen om te gaan. ' Dit waren de woorden die in me opkwamen toen ik naar een bijzonder fascinerende scène keek waarin Tarrell zijn vader La'ron (John Earl Jelks) opneemt die terloops reflecteerde op het beledigende gedrag van zijn eigen vader. In dit geval voelt het nauwkeuriger om La'ron's 'morsen' een lawine te noemen omdat hij het giftige gedrag van zijn vader emuleerde - allemaal onder het mom van zijn zoon om een ​​ruggengraat en een sterke werkethiek te hebben. Maar die aanpak werkt averechts omdat wat hij heeft gemaakt een diep moeilijke kunstenaar is die door zijn verleden wordt achtervolgd.

Gedurende de film worstelt Tarrell met gevoelens van wrok en woede jegens zijn vader en soms voelde ik die emoties samen met hem samen met hem - vooral na het zien van die hartverscheurende flashbacks. Maar waar ik het meest van hield, was hoe Kaphar het gecompliceerde en rommelige proces onthulde om te proberen deze giftige cyclus te doorbreken. Tarrell is vastbesloten om niet in de voetstappen van zijn vader te treden en hij heeft aangetoond een geduldige zorgzame en medelevende vader te zijn voor zijn kleine jongen. Hij realiseert zich echter dat het simpelweg de zijne wijzigen Ouderschapstechnieken isn't enough.

2. Het daagt kijkers uit om hun eigen genezingsreis te onderzoeken

Deze film was een uitdaging om naar te kijken, maar het voelde nodig omdat ik een beetje van mezelf kon zien in Tarrell. Mensen vergeven en proberen gezonde relaties met hen te cultiveren is Dus moeilijk. Vooral als ze verantwoordelijk zijn voor een deel van je trauma. Dus ik stel me voor dat miljoenen andere kijkers zich zullen verhouden als Tarrell opent over vreselijke herinneringen die in zijn hoofd huurvrij leven en ik weet zeker dat velen zijn ongemak en onhandigheid zullen begrijpen terwijl hij de enige persoon die hij worstelt om te vergeven. Maar ik moet zeggen dat het ongelooflijk inspirerend is om Tarrell het verzoek van zijn moeder te zien eren en tenminste poging om vrede te sluiten. Het dient als een herinnering dat vergeving, hoewel moeilijk, nodig is in iemands genezingsreis.

3. Het spreekt tot de kracht van kunst

Deze film bevat enkele van de meest verbluffende kunstwerken, maar wat ik het meest intrigerend vind, is dat ze allemaal geïnspireerd waren door Tarrell's onrustige verleden. Het feit dat hij zoveel schoonheid haalt uit de donkerste momenten van zijn leven is gewoon ongelooflijk en het is duidelijk dat het proces van het creëren ervan een therapeutisch effect heeft. Hij is bijvoorbeeld snel om naar zijn kunststudio te sluipen en aan nieuwe stukken te werken wanneer hij niet in staat is om te slapen of zijn hoofd vrij te maken.

Toch erkent de film dat hoewel het maken van kunst wonderen kan verrichten voor onze geestelijke gezondheid, het niet noodzakelijkerwijs een remedie is. Tarrell ontwikkelt een ritme van het kanaliseren van zijn gecompliceerde emoties naar zijn werk, maar chaos volgt wanneer zijn vervreemde vader terugkeert omdat er nog steeds onopgeloste spanning en bitterheid is. Zoals Aisha zo welsprekend zegt, 'kunnen sommige dingen niet op canvas worden uitgewerkt'.

4. De uitvoeringen zijn fenomenaal

Andra Day is mijn absolute favoriet, dus het was een traktatie om haar de vrouw van Tarrell te zien spelen ( En hoor haar zingen!). Haar chemie met Holland

Holland is hier absoluut in zijn element, nadat hij de kunst van het spreken van volumes onder de knie heeft met slechts een look of een klein gebaar. En zijn relatie op het scherm met Jelks voelt zo authentiek-van de woede in Tarrell's ogen wanneer hij naar zijn vader kijkt naar La's wanhopige pogingen om zich te verzoenen. Hun gedeelde scènes zijn verreweg de meest boeiende en emotionele, maar de hele cast is gewoon fantastisch.

PureWow Rating: 5 van de 5 sterren

Vergeving vertonen is a masterpiece that features stellar performances En brilliantly tackles the complicated process of healing from generational trauma. The moving tale will tug at heartstrings En challenge viewers to examine their own traumatic experiences.

Klik voor een volledige uitsplitsing van Purewow's entertainment ratingsysteem hier .

Krijg meer entertainmentnieuws naar uw inbox verzonden door zich te abonneren hier .