Heeft ‘Emily in Paris’ gewoon de meest trieste kerstaflevering ooit laten vallen? Mijn eerlijke recensie van het seizoen 4, deel 2 première

Ik heb het eerder gezegd en ik zal het nog een keer zeggen: Emily in Parijs is mijn Go-to-show voor frivolous (en modieus) escapisme. Dat is de reden waarom de première -aflevering van seizoen 4 deel 2 - die vandaag op Netflix is ​​gevallen - me zo overrompeld. (Spoilers vooruit!)

Het is met kerstthema (yay), wat een beetje een tijd markeert, springt van waar we in deel één zijn gebleven. Het brengt ook een van de belangrijkste redenen terug waar ik begon te kijken Emily in Parijs Om te beginnen: elke oprichting van schot elke scène toont de lichtstad met zijn make -up op. (Aflevering één brengt Gabriel Camille en uiteindelijk Emily - gespeeld door respectievelijk Lucas Bravo Camille Razat en Lily Collins - naar de Franse Alpen en lieve heer, het zal je laten scannen op vliegtickets meteen Om aan uw eigen stijlvolle ski -vakantie te beginnen.)

Zet jezelf nog steeds schrap: de prachtige achtergrond - niet alleen in de Franse Alpen, maar ook in Parijs - wordt afgewisseld met meer plannen en hartzeer dan ik was voorbereid in de eerste aflevering die op een lange 39 minuten klokt. Eerst is het Camille's moeder Louise - gespeeld door de Franse actrice Camille Japy - die terug is naar haar oude manieren. Met Emily Chicago-gebonden voor Kerstmis en Gabriel wil graag zijn vroegere traditie eren om de vakantie door te brengen met Camille's Fam (vooral gezien haar zwangerschap) Louise ziet het als de perfecte gelegenheid om zich te bemoeien en te proberen Camille en Gabriel te herenigen. (Natuurlijk zijn Noch Gabriel noch Louise op de hoogte gebracht van het zwangerschapsverlies van Camille.)

Er is meer: ​​wanneer Emily's vlucht naar Chicago wordt geannuleerd vanwege het weer, doet Vind zichzelf ook onhandig in de Franse Alpen-en realiseert zich snel dat een relatie met Gabriel betekent dat ze tweede viool naar Camille speelt, aangezien ze zijn baby draagt ​​en hij op zoek is naar haar welzijn. (Nogmaals, Camille moet de waarheid nog delen die de toekomstige planning voor iedereen verwoest, lijkt het.) Het trio raakt de skigellingen een gevecht tussen Gabriel en Emily volgt op Emily - die belediging toevoegt aan blessures die haar telefoon verliest en daarmee de mogelijkheid om te posten in Instagram - in een trein terug naar Parijs. (Ik geef toe dat het saai is zodra de wil-ze zullen de relatie tussen de hoofdpersonen niet worden opgelost, maar het voelt ook alsof de poging om Gabriel te breken en Emily gebeurde met warp snelheid na de conclusie van deel één?)

Na alles is er nog een laatste klap: Emily is eindelijk terug in Parijs om zich te hergroeperen - het leven - wanneer ze Smack in Alfie rent, haar ex gespeeld door Lucien Laviscount die niet alleen op weg is om de familie van zijn nieuwe vriendin voor het eerst te ontmoeten, maar zegt hardop tegen haar gezicht dat hij nu begrijpt en waardeert dat hij de schoonheid is die Parijs is. (Kom op dat voelt als de ultieme klap in het gezicht voor Emily die zo hard probeerde in hun relatie om hem het te laten zien. Wat jammer .)

Dit alles wil zeggen dat je het kerstthema van de première van seizoen vier niet voor de gek moet staan: dit is geen feel-good aflevering . In plaats daarvan keek ik met mijn mond agape en voelde ik me behoorlijk verrast door de emotionele achtbaan tegen vakantielichten.

We zullen altijd Parijs hebben? De achtergrond is echt de enige lichte plek van de aftrap om deel twee te delen. (OK dat en wat de nieuwe wil lijkt te zijn-ze zullen niet-de romantiek van het seizoen: Mindy en Benoit.) Om duidelijk te zijn, betekent dit niet dat ik niet zal kijken-het is meer dat ik behoorlijk verrast was hoeveel verhaallijnen opnieuw in de opener werden opgeblazen. Frilly frivolous bezichtiging? Dit was niet.