Het laatste seizoen van deze ongelooflijke HBO Max -show is hier - en ik heb meer van je nodig om het de liefde te geven die het verdient

Ik ben weliswaar niet iemand die naar elk buzzy tv -programma kijkt. Bridgerton ? Nooit gezien. Vertel me leugens ? Ik heb goede dingen gehoord. Abbott Elementary ? Sorry dat ik het te druk heb kijken Koning van de heuvel voor de honderdste keer. Dat gezegd hebbende, er is één huidige HBO Max -show dat ik geen genoeg kan krijgen van - Iemand ergens - Omdat het beslist onberispelijk is. Ondanks de excellentie hoor ik * nooit * iemand erover praten en wanneer ik iemand vraag of ze het hebben gezien, is het antwoord altijd nee. Met het derde en laatste seizoen dat vanavond première première kan me poëtisch zijn over waarom deze show je aandacht verdient.

1. Het is gelijke delen grappig * en * ingewikkeld

Ik begon deze dramedy kort nadat hij dat was uitgegeven in januari 2022. De show concentreert zich op Sam Miller (gespeeld door Bridget Everett die ook schrijver en uitvoerend producent is) een vrouw van middelbare leeftijd die teruggaat naar haar geboortestad in Kansas na de zorg voor haar overleden zus. In een staat van rouw En desillusie Sam begint onverwacht op een reis naar het vertrouwen van het vreugde en zelfacceptatie met behulp van een paar lokale buitenbeentjes.

De show behandelt thema's van de doodsterminale ziekte alcoholisme ontrouw en trauma en het is onmiskenbaar aangrijpend in de omgang met allemaal. Maar het is ook hilarisch in een ongemakkelijke enigszins zelfverwijderende en heerlijk eerlijke manier. (( St. Louis Sushi is alles wat ik zal zeggen.)

2. De personages voelen als echte mensen

Dit zijn niet gepolijst opgerichte insta-ready acteurs zoals op Euforie . Ze zien eruit als mensen die je in de supermarkt zou zien. Niet alleen voelt de esthetiek van de show authentiek aan (vooral voor Kansas in de kleine stad), maar de personages worden vaak in genuanceerde situaties geplaatst die uniek grappig maar diep universeel zijn.

Joel (gespeeld door Jeff Hiller) wordt bijvoorbeeld betrapt op zijn crushen en krijgt uiteindelijk een charmant gespannen eerste date. Sam's zus Tricia (gespeeld door Mary Catherine Garrison) begint kussens in live-law-love-achtige kussens te verkopen met een vervelende zin erop in een wijn aangedreven woede als wraak op haar voormalige vriend die een geheime affaire had met haar man. Ze kunnen iemand van ons zijn, nee?

3. Het onderzoekt het belang van volwassen vriendschappen

IMO Het zijn vaak adolescente personages en coming-of-age-verhalen die zich op richten op vriendschap . Hier zie je mensen van middelbare leeftijd die acceptatie zoeken en wanhopig zoeken naar hun plaats in de wereld en benadrukken het feit dat dit levenslange inspanningen zijn. Natuurlijk weten we dat dit waar is, maar het is niet vaak dat we er voorbeelden van zien in de media. Het plaatst onze meest beschamende en tijdloze onzekerheden in de schijnwerpers op een manier die in eerste instantie stekelig aanvoelt, maar het ziet ze duidelijk zien dat ons mogelijk teder kan zijn met onszelf IRL.

Ik vind het vooral impactvol dat de personages van middelbare leeftijd zijn. Sam is oud genoeg dat ze verantwoordelijk is voor haar zieke ouders, maar nog jong genoeg om te flirten met haar hete buurman en dronken te worden op een feestbus op het vrijgezellenfeest van haar vriend. Ze speelde de volwassenen terwijl haar zus sterfde, maar heeft nog steeds een gemene kinderlijke wrok wanneer ze ontdekt dat Joel zijn nieuwe beau geheim van haar heeft gehouden.

Het laat zien dat we niet gewoon uit deze intrinsiek dodelijke gevoeligheden en verlangens groeien. Als 31-jarige vind ik het vreemd geruststellend om te zien dat het leven niet op magische wijze uitkomt als je ouder wordt.

De eerste aflevering van het derde en laatste seizoen van Iemand ergens première vanavond om 10.30 uur EST op HBO Max, dus dit is het moment om in te halen als je het mij vraagt.