Ik ging naar Puerto Rico voor Bad Bunny's die ik had

Als een Cubaans-Amerikaans Millennial Ik voel dat ik ben opgegroeid in het gouden tijdperk van Reggaeton: de vroege en midden 2000s. Latinos genoten van het fictieve rundvlees tussen Don Omar en Romeo Santos met hun 2005 Collab Ella y yo. Wisin

Geen hekel aan de eenvoudige, maar toch foolproof aard van Reggaeton, maar het genre heeft een lange weg afgelegd sinds de vroege aughts. Kunstenaars als Calle 13 hebben gediversifieerd met nieuwe geluiden en lyrische inhoud die bewijzen dat populaire Latin-muziek meer te bieden heeft dan ordinaire video's en grind-inducerende beats. Meest recent Slecht konijn heeft hetzelfde gedaan en op internationaal niveau van sterrendom waarvan ik zou beweren dat zelfs papa Yankee niet heeft bereikt. Na zijn uitgenodigd door Ritz (ja zoals de crackers) om bij Bad Bunny's bij te wonen Ik moest meer foto's gooien Tour in San Juan Puerto Rico Ik wist dat ik moest gaan. Wat ik niet Verwacht zou zo in mijn gevoel zijn tijdens en na het concert.

Voordat we in de show komen, laat ik je een foto schilderen. Ik arriveerde bij de José Miguel Engrelot Coliseo een paar uur voor de Concerts starttijd. Toen ik menigten rond het gebouw zag, dacht ik dat mensen gewoon een goede plek in de rij wilden. Maar het blijkt dat ze er allemaal waren voor een enorm pre-showfeest dat op de parkeerplaats was opgezet, zoals een eten of muziekfestival.

Er waren * ton * van leveranciers, waaronder een schattige blauwe casita waar je cocktails kon krijgen, verrijkt met don q een van de voorkeur van het eiland rum Een fotocabine compleet met traditionele stro pava-hoeden die Bad Bunny wereldwijd beroemd heeft gemaakt en zelfs een pop-up dansclub die een ontmoedigende lange lijn had om binnen te komen, hoewel je niet binnen kon zien. (Je kon echter de reggaeton de voordeur horen stralen.) Er was ook een traditionele Puerto Ricaanse band compleet met live hoorns en dansers om de energie van de menigte - en kenmerkend patriottisme - zelfs hoger te brengen.

We zijn ook gestopt voor foto's bij de Ritz Salty Club -activering. Het lijkt misschien een willekeurige combinatie (misschien minder, dus als je het merk ziet Super Bowl commercieel eerder dit jaar) maar Ritz sponsort Bad Bunny's Ik wil niet vanaf hier woonwoning gaan En de ster is een levenslange fan geweest. Decor en borden moedigden concertbezoekers aan om hun felste zij-eyes en RBF's aan te trekken voor foto's, de slogan is zout. Net als Bad Bunny talloze andere Latino's en ik eet al tientallen jaren Ritz-producten en met veel Ritz-stukjes en geroosterde chips in mijn hotelkamer voor post-cocktail noshing was ik des te dankbaarder voor de nostalgische boterachtige premie.

Toen we binnenkwamen, zoemden mensen van een elektriciteit die snel mijn zintuigen overnam. Ik ben een fan van Bad Bunny sinds zijn album uit 2022 Een zomer zonder jou hoewel nooit een diehard. Maar ik vond mijn opwinding die tienvoudig groeide, gewoon deel uitmaken van de menigte. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, maar Latino's 1) Weet hoe ik een goede tijd moet hebben en 2) zijn beroemd warm en gastvrij. Met thema freebies tientallen op tientallen voedsel- en drinkverkopers en een indrukwekkende verspreiding van Puerto Ricaanse gerechten in de Ritz Suite waar ik vóór de show in hing, voelde het als een enorm blokfeest. In vergelijking met Amerikaanse optredens waren de vibes super gemeenschappelijk en gezond in plaats van wow, ik heb net $ 18 betaald voor een lange jongen van Bud Lite, ik moet mijn Instagram -volgers hierover nu vertellen.

Na het vullen van garnaal Ceviche Chicken Chicharrones en elke nationale fritura onder de zon was het tijd voor het hoofdevenement. De massa zongen Benito! Benito! Op het moment dat de lichten naar beneden gingen. Hij was niet de eerste die verscheen, maar eerder een danser en een drummer. Ze spraken wat Puerto Ricaanse geschiedenis voordat een traditioneel ritme over het podium zwol. Op de achtergrond was er een prachtige mosachtige berg een scharlaken-getinte flamboyante boom (wat een schattige naam voor omdat het is) die iconisch is op het eiland en twee witte stoelen gepositioneerd net zoals ze op de DTMF-albumhoes staan.

Het was toen dat Bad Bunny zijn onthulling maakte van de show met Alambre Púa. De menigte schopte in versnelling dansen en zong mee naar elk woord. Ik heb geklokt hoe aanwezig en investeerde dat iedereen leek in vergelijking met mensen in sommige Amerikaanse shows waar ik ben geweest; Dit was een belangrijk evenement voor iedereen daar en van nog meer betekenis voor elke Puerto Rican. Ik heb ook een leverancier geklokt die de gangpaden liep met een dienblad van Piña Coladas Omdat natuurlijk.

Kort nadat El Apagón werd gespeeld, zingt iedereen trots Puerto Rico Está Bien Cabrón, wat kan betekenen (of beide) PR is geweldig of PR is een knipoog naar de paradox die veel eilandbewoners ervaren. Het was toen dat ik me volledig realiseerde hoe ongelooflijk de set was. Er waren schermen op het plafond die een juiste hemel boven de berg brachten en niet te vergeten een mistige mist en overdreven pyrotechniek (lees: letterlijke vuurballen). Na nog een paar nummers van albums oud en nieuw, een video die achter het podium werd gespeeld met Puerto Ricaanse filmmaker Jacobo Morales die met Concho een Puerto Rican Toad (of Sapo) in een besneeuwde hut had gesprongen, verlangend naar de warme streling van thuis.

De filmische pauze werd gevolgd door Weltita waarvoor Chuwi er persoonlijk was. Hoofdzanger Lorén Aldarondo Torres leverde gut-busting Belting IRL zoals ze deed op het album. Na nog een paar hits van Een zomer zonder jou en een throwback naar Ni Bien Ni Mal, onze aandacht verschoof van het podium naar een roze casita in de achterkant van de arena waar Bad Bunny gelukkige leden van de menigte had afgerond (en eh Austin Butler ?) Om op de veranda te dansen terwijl hij optrad. De setlist nam ook een beurt om het van een traditioneel concert om te zetten naar een volledig huisfeest met hits zoals Tití Me Preguntó Nuevayol Yo Perreo Sola en ik Porto Bonito. De cameraman werkte overuren die schokkend scherpe close-ups op elke stuiterende buit binnen handbereik haken.

Het deed me denken aan het verrassingsconcert dat hij in 2022 deed op het dak van een Puerto Ricaanse tankstation . Door twee sets te hebben met verschillende hoogten en kijkpunten had iedereen in de arena op een of ander punt de perfecte stoel die bijdroeg aan het gemeenschappelijke gevoel en voor de mensenergie van de show. Er waren talloze keren dat Bad Bunny de menigte bedankte omdat hij het hart was van de Fiesta waarvan ik denk dat het naar huis werd gereden door de camerabepalte verlichte lanyards die aanwezigen ontvingen bij binnenkomst. Ze zouden verschillende kleuren flashen op getimede geschikte momenten tijdens het concert, waardoor fans vrij letterlijk deel uitmaken van de show.

Nadat het Casita -gedeelte Bad Bunny terugkeerde naar het hoofdpodium in een verfijnd pak, een verre schreeuw van zijn strandkleding met dia's en witte buissokken. Hij werd vergezeld door De neven een groep jonge muzikanten die absoluut doden Het laatste deel van het concert met hun besmettelijk leuke energie en eersteklas talent. (Je herkent ze misschien van Bad Bunny's Klein bureauconcert .) Ze deden een snelle salsa-fied versie van Callaíta die Imo het origineel wegblies. Hoezeer de aanwezigen ook graag een ** naar de Clubby -liedjes eerder in de nacht gooiden, dit is toen het publiek echt piekte. Vrienden slijpen vrolijk op elkaar tegen de leuningen die hun stoelen scheidden. Koppels slaagden erin om vakkundig salsa binnen een 10-inch ruimte tussen hen en met drankjes in de hand niet minder te salsa.

Het duurde ongeveer vijf seconden om één Pareja naar mijn vlak te kijken voordat ik verscheurde. Natuurlijk is er een persoonlijk element - ik ben een notoir slechte danser die van Latin -muziek houdt en ik heb altijd gewenst dat ik met mijn mensen in onze meest natuurlijke staat kon komen - maar het zou me eindelijk raken hoe verenigd de ervaring voelde. Dit werd belichaamd door Bad Bunny die uiteindelijk een camera van de podiumvloer oppakte en deze omdraaide op de menigte die selfies en foto's van een live -feed hapten als een slimme knipoog naar de naam van het album en de algemene boodschap: wees in het moment.

Het raakte me als een vrachtwagen - Waarom huil ik in de Reggaeton -show RN?! Ik dacht terug aan mijn Uber -chauffeurs tijdens de reis die allemaal vroegen of ik naar de show ging. Er was een tattoo -winkel in de buurt van mijn hotel met slechte bunny -flash -vellen voor het oprapen en je hoorde winkels (en het zwembad DJ) zijn muziek in de stad schlazen. Bad Bunny zelf droeg dezelfde adidas sneakers die ik tientallen fans zag dragen op de locatie. Het voelde echt alsof het hele eiland zijn terugkeer vierde in de nieuw ontstekte wereldwijde bekendheid en erkenning van hun patria.

Na een triomfantelijke uitvoering van drie uur die eindigde met een met monumentale hoorn gevulde versie van Baile Inolvidable ging iedereen op weg naar de parkeerplaats hoog op percussie en Raspy om mee te zingen. Eén persoon in de schat schreeuwde Yo Soy Boricua ( Ik ben Puerto Rican ) waaraan elke persoon vrolijk bloeide met de grootste verve pa ’que tú lo sepas! (( Zodat je het weet! )

Noem me een empath, maar op dat moment werd ik opnieuw overweldigd door de naadloze band tussen iedereen en het eiland, inclusief de beroemdheid die hen samenbracht.