Ik zag net ‘de piano -les’

Toen ik begon te kijken De pianoles Ik was niet helemaal zeker wat ik kon verwachten. Ik had alleen een vage synopsis van de plot gelezen - een verhaal over de relatie van een zwarte familie met een speciaal erfstuk tijdens de nasleep van de Grote Depressie. Ik wist dat Denzel Washington En Zijn familie werkte samen aan het project Netflix's top 10 -lijst ) En dat alleen was voldoende om mijn interesse te wekken. Ik dacht ook dat ik een diep emotioneel stuk zou zien dat doet denken aan Rozijnen in de zon —Eping het zou zijn over een waardevol instrument dat een conflict binnen het gezin heeft gefokt. Het bleek dat ik niet helemaal uit was. Zeker genoeg dat piano nogal wat problemen oplevert voor de familie Charles, maar niet in de manier waarop ik had verwacht. Maar nog meer verrassend? Deze film voelde Echt persoonlijk.

Geproduceerd door Washington en geregisseerd door zijn zoon Malcolm deze aanpassing van August Wilson's spel concentreert zich op de groeiende spanning tussen twee broers en zussen die de erfenis van hun familie op heel verschillende manieren willen eren. Terwijl jongen Willie ( John David Washington ) maakt plannen om de piano van zijn overleden vader te verkopen en land te kopen. Zijn zus Berniece (Danielle Deadwyler) staat erop de piano te houden als een gewaardeerd erfgoed dat de geschiedenis van haar familie vasthoudt. Er waren zoveel dingen die ik leuk vond aan deze film uit de getalenteerde cast ( Samuel L. Jackson is briljante FYI) en de symboliek van de piano tot die opwindende vertolking van 'Berta Berta'. Maar wat me helemaal betrapte, was hoe persoonlijk deze film voelde.

Voor de context heb ik geen controversieel gezinslom dat in mijn huis rondslingert, maar ik kan zeker spreken met de gecompliceerde broer of zus dynamiek. Toen ik deze twee zag gaan in feite over die piano gaan en gedoe over hun ouders, herinnerde ik me levendig een ruzie met mijn eigen broer toen we probeerden de ziekte van onze vader te navigeren. Net als deze twee personages waren mijn broer en ik net zo koppig als onze emoties ooit aan het kooken lieten als we beledigingen verhandelden. En terwijl ik mijn deel van de broer of zus gevechten op het scherm heb gezien, de dynamiek tussen dit paar in het bijzonder voelde Dus Authentiek en bizar nauwkeurig voor sommige van mijn eigen ervaringen.

Nog een interessante wending? Ik kon mezelf binnen zien beide Jongen Willie en Berniece. De laatste omdat ik volledig begrijp hoe het is om vast te houden aan zinvolle stukken die ik nooit gebruik om mijn geliefden te eren. Voor Berniece is het een prachtige piano gesneden door haar vader - een voormalige slaaf die zijn leven opgaf om het te redden. En hoewel het letterlijk het beeld van haar voorouders draagt, draagt ​​het ook de geesten van een donker en traumatisch verleden. Wat Boy Willie betreft, ik kan zijn brandende verlangen begrijpen om het te verkopen en te investeren in een betere toekomst voor het gezin. Nadat ik mijn vader had verloren, waren er verschillende keren toen ik overwoog mijn familie te overtuigen om zijn muziekcollectie te verkopen die tot op de dag van vandaag onaangeroerd blijft. Maar dan zou ik bedenken hoeveel het voor mijn vader betekende om die collectie op te bouwen en de trots die hij erin heeft genomen.

Dus ja, ik begrijp waar ze allebei vandaan komen. En ja, ik heb nog steeds momenten waarop ik me afvraag of ik terecht het geheugen van mijn vader eren door vast te houden aan wat hij het meest waardeerde in plaats van het in te ruilen voor iets waardevoller dat het gezin ten goede komt. (Ik kan niet zeggen dat het hetzelfde is als het huisvesten van een erfstuk dat de rimpeleffecten van slavernij vertegenwoordigt, maar toch zijn de parallellen er.)

Ik zal niet zeggen dat deze film een ​​gemakkelijk antwoord op dit dilemma bood, maar het zien van dit spel op het scherm voelde bijna therapeutisch. Als een herinnering dat ik niet de enige ben die zich bezighoudt met dergelijke situaties. Majoor een pluim voor Washington en zijn familie voor het maken van de dramafilm waarvan ik niet wist dat ik het nodig had.

PureWow Rating: 4.5 van de 5 sterren

De pianoles is gevuld met sterke uitvoeringen en memorabele scènes, maar het is meer dan een met sterren bezaaid drama. Het stelt geldige vragen over wat het betekent om iemands nalatenschap te eren en tegelijkertijd belangrijke thema's te verkennen, zoals verdriet, de Amerikaanse droomcomplex familiedynamiek en de effecten van slavernij.

Klik voor een volledige uitsplitsing van Purewow's entertainment ratingsysteem hier .

Wilt u de nieuwste filmrecensies die naar uw inbox worden verzonden? Abonneren .